Half september 2027 trok een gezelschap van vierentwintig bordspelliefhebbers naar het pittoreske kunstenaarsdorpje Groede, diep verscholen in Zeeuws-Vlaanderen. Het doel? Een heel weekend bordspellen spelen, gezellig bijkletsen, lekker eten en vooral genieten van elkaars gezelschap. De deelnemers waren voornamelijk Vlamingen, want voor veel Nederlanders ligt Groede ongeveer aan de andere kant van de bewoonde wereld. Dat begint natuurlijk al met de naam. Zeeland klinkt alsof je het einde van Nederland hebt bereikt, en als daar ook nog eens Vlaanderen achter wordt geplakt, moet je haast wel een paspoort, een lunchpakket en een extra tank benzine meenemen. En dan ligt Groede ook nog eens helemaal in een uithoek van die uithoek!

Maar wie de moed heeft om deze verre expeditie te ondernemen, wordt rijkelijk beloond. Groede is een heerlijk rustig dorp, de omgeving nodigt uit tot ontspannen en de locatie waar we verbleven was werkelijk fantastisch. Bovendien is de brandstof in het nabijgelegen België een stuk voordeliger, zodat je met een beetje slim tanken de reiskosten nog enigszins kunt rechtvaardigen. Kijk, zo wordt een weekend bordspellen spelen ineens ook een financieel verantwoorde onderneming!

We waren dus met vierentwintig. En twee honden! Want een van de grote voordelen van deze locatie was dat ook viervoetige spelliefhebbers welkom waren. Hoewel de twee harige deelnemers geen enkele belangstelling toonden voor de spelregels, hadden ze vrijdagavond al alle harten veroverd. Ze scharrelden vrolijk tussen de speeltafels door, lieten zich uitgebreid knuffelen en zorgden voor de nodige ontspanning. Een verloren potje? Even een hond aaien. Een tegenstander die je genadeloos van het bord veegt? Nog maar een hond aaien. Het bleek een uitstekend systeem om de sfeer prettig te houden. Over één ding was iedereen het dan ook snel eens: die twee mogen de volgende keer absoluut weer mee!

En dan het spelen zelf. Het spelniveau lag hoog, de onderlinge strijd was soms fanatiek en de sfeer was ronduit ge-wel-dig! Er werd gerekend, onderhandeld, gebluft, gelachen en hier en daar waarschijnlijk ook een klein beetje vals beschuldigd. Overdag en tot diep in de avond verschenen de meest uiteenlopende spellen op tafel. De een werkte zich door een ingewikkelde strategie heen, terwijl elders de lachsalvo's door de speelzaal galmden. En het eten? Dat was, om het bescheiden uit te drukken, dick voor mekaar! Niemand hoefde met een knorrende maag aan tafel te zitten, tenzij dat natuurlijk onderdeel was van een bijzonder ingewikkeld spelmechanisme.

Maar het mooiste van dit weekend gebeurde

misschien wel ná het weekend. Want waar je bij veel bijeenkomsten na afloop vriendelijk afscheid neemt en vervolgens weer overgaat tot de orde van de dag, liep het hier heel anders. De gezamenlijke WhatsAppgroep bleef bruisen van de berichten, grapjes, foto's en nieuwe speelafspraken. Kennissen werden vrienden en er ontstonden contacten die veel verder reikten dan die paar dagen in Groede. Blijkbaar hadden we niet alleen een geslaagd spellenweekend georganiseerd, maar ook een klein sociaal netwerk opgericht. Zonder statuten, zonder contributie en gelukkig zonder een voorzitter die voortdurend om stilte vraagt.

En het vervolg? Dat laat zich inmiddels wel raden. We vermoeden dat vrijwel de voltallige groep zich opnieuw zal inschrijven voor het voorjaarsweekend in april. Niet omdat ze de vorige keer onvoldoende hebben gespeeld, maar omdat het gewoon veel te gezellig was om het bij één weekend te laten.

Groede, maak je borst maar nat. We komen terug! Met vierentwintig spelliefhebbers, misschien nog een paar extra, een indrukwekkende hoeveelheid bordspellen en natuurlijk onze twee inmiddels onmisbare honden. Want sommige weekenden zijn te leuk om niet nog eens over te doen.